Savaşta ve afetlerde halkın
can ve mal kaybını en aza
indirme amacını taşıyan ve
topyekün savunmanın en
önemli unsurlarından biri
olan;
SİVİL SAVUNMA;
Savaş zamanı halkın
can ve mal kaybının en
aza indirilmesi;
Afetlerde can ve mal
kurtarılması;
Büyük yangınlarda
can ve mal kaybının
azaltılması;
Yok olmaları veya
çalışamaz hale gelmeleri
durumunda yaşamı büyük
ölçüde etkileyecek olan
kamu ve özel kurum ve
kuruluşların korunması
ile bunların acil
onarımlarının yapılması;
Savaş zamanı her
türlü savunma
faaliyetlerinin sivil
halk tarafından
desteklenmesi;
Cephe gerisinde
halkın moralinin
kuvvetlendirilmesi;
konularını kapsayan
SİLAHSIZ, KORUYUCU,
KURTARICI önlem
vefaaliyetler bütünüdür.
Bu hizmetlerin ülke
düzeyinde yürütülmesi için
İçişleri Bakanlığına bağlı
Sivil Savunma Genel
Müdürlüğü kurulmuştur. Bu
Genel Müdürlük Sivil Savunma
hizmetlerini, İl ve
İlçelerde Sivil Savunma
Müdürlükleri,Sivil Savunma
Arama ve Kurtarma Birlik
Müdürlükleri ile kamu ve
özel kurum ve kuruluşlarında
Sivil Savunma Uzmanlıkları
vasıtasıyla yürütmektedir.
TARİHÇE
Yurdumuzda
sivil halkın korunmasına
ilişkin önlemlerin başlangıç
tarihi 1928 olup, bu yılda
"Cephe Gerisinin Havaya
Karşı Müdafaa, Muhafazası"
adı altında bir Talimname
çıkarılmıştır. Bundan sonra
çeşitli idari düzenlemelerle
yürütülen hizmetler 1938
yılından itibaren 3502
sayılı PASİF KORUNMA KANUNU
ile yerine getirilmeye
çalışılmıştır.
II. Dünya Savaşı sırasında
kullanılan uçakların ve
silah menzillerinin cephe
gerisine kadar uzanması
nedeniyle bu savaşta
sivillerin gördüğü zayiat ve
ekonomik tesislerin uğradığı
hasarlar dikkate alınarak,
Türkiye'nin 1952 yılında
NATO üyeliğine kabulünden
sonra, 1959 yılında bugünkü
Sivil Savunma teşkilat ve
faaliyetlerini düzenleyen
"Sivil Savunma Kanunu"
yürürlüğe konulmuştur.